ZAPOWIEDZI WYSTAW

MOC NATURY. HENRY MOORE W POLSCE

30 września 2018 – 20 stycznia 2019

moore1

Po prawie sześćdziesięciu latach prace jednego z najwybitniejszych XX-wiecznych artystów europejskich Henry’ego Moore’a zostaną ponownie zaprezentowane we Wrocławiu. Henry Moore – czołowy reprezentant abstrakcji organicznej – uchodzi za rzeźbiarza, który odegrał ogromną rolę w sztuce europejskiej, a jego twórczość miała istotny wpływ na liczne  pokolenia rzeźbiarzy, w tym także polskich. Jego dzieła, których tematem była pojedyncza postać ludzka lub grupa, traktowana w sposób monumentalny i w syntetycznej formie, uchodzą dziś za klasykę rzeźby XX w.
Na początku 1960 r. w Starym Ratuszu we Wrocławiu, ówczesnym Oddziale Muzeum  Śląskiego (ob. Muzeum Narodowego we Wrocławiu)  wrocławianie po raz pierwszy mieli okazję zobaczyć prace już wtedy rzeźbiarza światowej sławy. Pokaz ten był jednym z najważniejszych wydarzeń kulturalnych czasów, które historia zapamiętała jako okres izolacji Polski w Europie i tzw. żelaznej kurtyny porządku pojałtańskiego. Mieszkańcy powojennej Polski nie mieli bowiem zbyt licznych okazji poznania tego, co w światowej sztuce współczesnej najważniejsze, co kształtuje jej charakter i kto ją tworzy. Wystawa Henry Moore dała ku temu okazję, cieszyła się ogromnym zainteresowaniem.
Tegoroczna ekspozycja organizowana jest we współpracy z Fundacją Henrego Moore’a HFM w Hertfordshire (Wielka Brytania) i będzie pokazywana również w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku i Muzeum Narodowym w Krakowie.
Na wystawie w Pawilonie Czterech Kopuł zostaną pokazane 23 prace powstałe w okresie pięćdziesięciu lat twórczości Moore’a. Prezentacja będzie wzbogacona o wielkoformatowe rzeźby plenerowe wykonane z brązu.

Wystawa zorganizowana we współpracy z Fundacją Henry’ego Moore’a
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

moore_logosy_1


GRUPA KRAKOWSKA 1932–1937

25 listopada 2018 – 10 marca 2019

S. Osostowicz, Moi widzowie

S. Osostowicz, Moi widzowie, 1931–32, olej, płótno

Grupa Krakowska to jedno z najciekawszych polskich ugrupowań artystycznych XX w. Formalnie zawiązała się w 1932 r., a jej członkami byli studenci krakowskiej ASP. Połączyły ich wspólne przekonania, krytyka akademickich metod nauczania, zainteresowanie europejską i polską sztuka awangardową, a także zaangażowanie polityczne. Trzon grupy tworzyli: Sasza Blonder, Berta Grünberg, Franciszek Jaźwiecki, Maria Jarema, Leopold Lewicki, Adam Marczyński, Stanisław Osostowicz, Bolesław Stawiński, Jonasz Stern, Eugeniusz Waniek, Henryk Wiciński i Aleksander Winnicki.

Planowana ekspozycja ma objąć nie tylko twórczość członków Grupy Krakowskiej, lecz także – dla pełniejszego zobrazowania życia artystycznego okresu międzywojennego – mentorów grupy (prace Leona Chwistka i Władysława Strzemińskiego) oraz innych przedstawicieli ówczesnej awangardy. Znajdą się na niej również prace kapistów oraz pedagogów ówczesnej Akademii Sztuk Pięknych, którzy mieli wówczas istotny wpływ na twórczość członków ugrupowania – w połowie lat 30. XX wieku studentów krakowskiej uczelni. Jako że działalność części członków Grupy Krakowskiej miała miejsce nie tylko w Krakowie, lecz również we Lwowie (lata 1936–1938), przedstawione zostanie także środowisko artystyczne tego miasta w omawianym okresie.

Wystawa realizowana we współpracy z Muzeum Narodowym w Krakowie
Zorganizowana z okazji 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości

Logo Niepodległa